Osvajači Eurolige: Dominacija, iznenađenja i legende košarke

Euroliga, u svim svojim inkarnacijama je uvijek bila pozornica europske klupske košarke, višegeneracijska priča o košarkaškim dinastijama, legendarnim rivalstvima i beskompromisnoj potrazi za kontinentalnom slavom.

Istorija ovog takmičenja je priča o neprestanim promjenama u raspodjeli moći, definisana kroz različite ere nacionalnih i regionalnih dominacija, kao i kroz transformacije u samoj strukturi koje su ga oblikovale u globalni sportski proizvod kakav je danas. To je proizvod koji privlači milione gledatelja širom Europe i koji osim gledanja, klađenja i posjete utakmica, sigurno mogu da se identifikuju sa svojim omiljenim košarkaškim klubom koji je član ovog elitnog europskog takmičenja.

Dominacija ASK Rige i CSKA Moskve

Kada je FIBA Kup europskih šampiona započeo 1958. godine, košarkaška mapa Europe izgledala je potpuno drugačije. U prvoj finalnoj seriji, sovjetski ASK Riga savladao je bugarski Akademik iz Sofije, čime je odmah uspostavljena dominacija timova iz Istočnog bloka. Ta dominacija nije bila slučajna. ASK Riga, predvođen legendarnim trenerom Alexandrom Gomelskyem, osvojio je prva tri izdanja takmičenja (1958, 1959, 1960), postavši prva velika dinastija u istoriji europske košarke. Ubrzo nakon toga, na scenu je stupio drugi sovjetski gigant, CSKA Moskva, osvojivši titule 1961. i 1963. godine. Zapravo, tokom prvih šest godina postojanja takmičenja, šampion je uvijek dolazio iz Sovjetskog Saveza, uključujući i titulu Dinama iz Tbilisija 1962. godine.

Ova rana nadmoć bila je direktan odraz geopolitičke situacije. Klubovi poput CSKA nisu bili samo sportske organizacije, već institucije pod pokroviteljstvom države, osmišljene da projektuju nacionalnu snagu i sportsku superiornost. Njihov uspjeh bio je pitanje nacionalnog prestiža što im je obezbjeđivalo resurse i nivo organizacije koji su u to vrijeme bili nedostižni za mnoge zapadne klubove. Centralizovani sistem sporta u Sovjetskom Savezu omogućavao je identifikaciju i razvoj talenata od najranijeg uzrasta stvarajući tako značajnu takmičarsku prednost.

Uspon Real Madrida i zlatno doba Varesea

Apsolutni monopol Sovjetskog Saveza prekinut je 1964. godine kada je Real Madrid postao prvi šampion iz Zapadne Europe. Taj trijumf označio je početak jedne nove ere. Pod vodstvom trenera Pedra Ferrandiza i sa legendama poput Emiliano Rodrígueza i Clifforda Luyka na terenu, Real Madrid je uspostavio prvu veliku zapadnu dinastiju osvojivši četiri titule u pet sezona (1964, 1965, 1967, 1968). Njihovi dueli sa CSKA iz Moskve u ovom periodu postali su europski košarkaški klasici.

Sedamdesete godine prošlog vijeka obilježila je jedna od najimpresivnijih dinastija u istoriji sporta – italijanski Varese (tada poznat po sponzorskim imenima Ignis i Mobilgirgi). Klub je ostvario gotovo nevjerovatan podvig, plasiravši se u deset uzastopnih finala od 1970. do 1979. godine, od kojih je osvojio pet (1970, 1972, 1973, 1975, 1976). Uspjeh Varesea bio je rezultat izuzetne dosljednosti, trenerske genijalnosti (Aleksandar Nikolić, Sandro Gamba) i savršene kombinacije italijanske čvrstine, koju je personifikovao Dino Meneghin i američke napadačke moći koju je donosio Bob Morse.

Uspon Real Madrida i Varesea pokazao je da su profesionalne klupske strukture na Zapadu postale sposobne da pariraju državnim sistemima Istoka, čime su trajno utemeljeni identiteti najvećih klubova u istoriji takmičenja.

Cibona, Jugoplastika i Partizanovo čudo u Istanbulu

Krajem sedamdesetih i tokom osamdesetih godina, centar moći u europskoj košarci počeo je da se pomjera ka Jugoslaviji. Prvi nagovještaj bio je trijumf Bosne iz Sarajeva 1979. godine kada su, predvođeni Mirzom Delibašićem u finalu savladali moćni Varese. Međutim, prava eksplozija jugoslovenske košarke uslijedila je sredinom osamdesetih. Cibona iz Zagreba, nošena nezaustavljivim talentom Dražena Petrovića, osvojila je dvije uzastopne titule 1985. i 1986. godine. Petrovićeva partija od 36 poena u finalu 1985. protiv Real Madrida ostaje jedan od najlegendarnijih individualnih nastupa u istoriji takmičenja.

Vrhunac ove ere bila je dominacija Jugoplastike iz Splita, tima koji je osvojio tri uzastopne titule (1989, 1990, 1991) i koji se često smatra jednom od najboljih ekipa ikada sastavljenih u Europi. Sa budućim NBA zvijezdama Tonijem Kukočem i Dinom Rađom, pod trenerskom palicom Božidara Maljkovića, Jugoplastika je igrala košarku ispred svog vremena. Ova dominacija bila je kruna jedinstvene filozofije – „jugoslovenske škole košarke“, koja je davala prednost tehničkoj obučenosti, košarkaškoj inteligenciji i svestranosti igrača. Ta škola je iznjedrila generaciju koja je kasnije srušila barijere i dokazala da europski igrači mogu da dominiraju i u NBA ligi.

Kao ultimativni dokaz snage tog sistema stoji čudesna titula Partizana iz 1992. godine. Zbog rata u Jugoslaviji, tim je bio primoran da sve svoje „domaće“ utakmice, osim jedne, igra u španskom gradu Fuenlabradi. Predvođeni trenerom debitantom Željkom Obradovićem i mladim zvijezdama Predragom Danilovićem i Aleksandrom Đorđevićem, osvojili su titulu u Istanbulu, zahvaljujući legendarnoj Đorđevićevoj trojci u posljednjim sekundama finala protiv Joventuta. To je, bez sumnje, najveća autsajderska priča u istoriji Eurolige.

Buđenje grčkih titana i širenje elite

Sredinom devedesetih godina, na scenu su stupile grčke sile. Panathinaikos je pod vodstvom Božidara Maljkovića, osvojio svoju prvu titulu 1996. godine, a Olympiacos predvođen Dušanom Ivkovićem, učinio je isto godinu dana kasnije. Time je rođeno jedno od najžešćih rivalstava u svijetu sporta – "derbi vječitih neprijatelja“ – koje će obilježiti naredne dvije decenije europske košarke.

Ključna promjena u ovom periodu bilo je trajno usvajanje Final Four formata 1988. godine. Završni turnir, koji se održava tokom jednog vikenda po principu eliminacije, dramatično je povećao neizvjesnost, uzbuđenje i komercijalnu privlačnost takmičenja. Ovaj format je promijenio prirodu osvajanja titule; više nije bila dovoljna samo dosljednost tokom sezone, već i sposobnost da se odigra na vrhunskom nivou pod ogromnim pritiskom u dvije utakmice. To je otvorilo vrata za iznenađenja, poput titule Limogesa 1993. godine i pretvorilo Final Four u centralni događaj europskog košarkaškog kalendara, postavljajući temelje za buduću komercijalizaciju.

Dominacija Maccabija i povratak CSKA

Sezona 2000-01 predstavlja najvažniju prekretnicu u istoriji takmičenja kada govorimo o dešavanjima izvan samog terena. Došlo je do raskola, pa su se igrala dva paralelna takmičenja: FIBA Suproliga i nova Euroliga, koju su organizovali sami klubovi okupljeni u organizaciji ULEB. Te godine Europa je imala dva šampiona: Maccabi Tel Aviv (Suproliga) i Kinder iz Bologne (Euroliga). Već sljedeće sezone došlo je do ujedinjenja pod okriljem nove organizacije, Euroleague Basketball, privatne kompanije koju vode vodeći europski klubovi. Ovaj potez je označio fundamentalnu promjenu u upravljanju europskim sportom, gdje su klubovi preuzeli kontrolu nad svojom komercijalnom sudbinom od tradicionalne federacije.

Prve godine, nove ujedinjene Eurolige obilježila je dominacija Maccabija iz Tel Aviva, koji je, predvođen Šarunasom Jasikevičijusom i Anthony Parkerom, osvojio dvije uzastopne titule 2004. i 2005. godine. Istovremeno, CSKA iz Moskve se nakon 35 godina čekanja, vratio na europski tron. Pod vodstvom trenera Ettore Messina, izgradili su modernu košarkašku mašineriju i osvojili titule 2006. i 2008. godine, postavši redovan učesnik Final Foura.

Željko Obradović - najveće trenersko ime Eurolige

Moderna era Eurolige neraskidivo je vezana za ime Željka Obradovića, najtrofejnijeg trenera u istoriji europske košarke. Sa rekordnih devet titula osvojenih sa pet različitih klubova (Partizan 1992, Joventut 1994, Real Madrid 1995, Panathinaikos 2000, 2002, 2007, 2009, 2011, i Fenerbahce 2017), Obradović je postavio standarde trenerske izvrsnosti. Njegova dinastija sa Panathinaikosom, sa kojim je osvojio pet titula, predstavlja jedan od najdominantnijih perioda jednog kluba u modernoj eri.

Uspon turske košarke

Komercijalni model moderne Eurolige, podržan ogromnim sponzorskim ulaganjima, omogućio je uspon novih sila. Turski klubovi su iskoristili ovu priliku i zahvaljujući velikim budžetima, postali konkurentni tradicionalnim velikanima. Kruna tih ulaganja stigla je 2017. godine, kada je Fenerbahce, pod vodstvom Željka Obradovića, postao prvi turski klub koji je osvojio Euroligu. Nekoliko godina kasnije, Anadolu Efes je potvrdio dolazak Turske na vrh, osvojivši dvije uzastopne titule 2021. i 2022. godine, a to su godine kada je i klađenje uživo na utakmice Eurolige bilo i više nego zanimljivo. Predvođeni trenerom Erginom Atamanom i bekovskim tandemom Vasilije Micić – Shane Larkin, Efes je demonstrirao da finansijska moć u kombinaciji sa vrhunskim talentom igrača, može da stvori šampionske timove.

Nasljeđe Eurolige

Od dominacije sovjetskih timova, preko odgovora sa Zapada, magije jugoslovenske škole košarke i uspona grčkih giganata, pa sve do moderne, komercijalizovane ere super-klubova, istorija Eurolige je dinamična priča o evoluciji. Ono što je ostalo nepromijenjeno jeste strast navijača, taktička sofisticiranost trenera i uloga takmičenja kao platforme za razvoj najvećih svjetskih talenata van NBA lige.